Enkele weken geleden luisterde ik naar het 27e pianoconcert van Mozart in het Concertgebouw. De negentigjarige legendarische pianist Menahem Pressler speelde een fenomenaal concert. De vingervlugheid, precisie en breekbaarheid van zijn spel is gewoonweg verbluffend. Vooral magisch was het larghetto, het tweede gedeelte van de 27e (track 2).                Mozart schreef als één van zijn laatste stukken het 27e pianoconcert en voerde het in Wenen in 1791 uit vlak voor zijn dood op vijfendertigjarige leeftijd. Samen met bijvoorbeeld het Requiem en Die Zauberflote wordt het gerekend tot het latere werk van Mozart. Het stuk kent een opzet die in de 19e eeuw vaak zal worden toegepast: eenvoudige en herhalende tonische melodielijnen, een helder geluid en een orkest dat voornamelijk ondersteunend haar werk doet. Samen met Beethoven en Bach wordt Mozart tot de grote drie van de klassieke muziek gerekend. Sommige muziekliefhebbers fluisteren nog weleens dat Mozart de meest eenvoudige stukken schreef van de drie. Dit stuk bewijst dat eenvoud niet gelijk staat aan simpel, populair of modisch. Het stuk staat na twee eeuwen nog steeds en Mozart was z’n tijd vooruit. Het is wat mij betreft één van de mooiere stukken van Mozart. Vooral ook omdat het zo sereen, optimistisch en van een eenvoudige, maar grootse schoonheid is. Zet het aan en geniet ervan..

Enkele weken geleden luisterde ik naar het 27e pianoconcert van Mozart in het Concertgebouw. De negentigjarige legendarische pianist Menahem Pressler speelde een fenomenaal concert. De vingervlugheid, precisie en breekbaarheid van zijn spel is gewoonweg verbluffend. Vooral magisch was het larghetto, het tweede gedeelte van de 27e (track 2).               

Mozart schreef als één van zijn laatste stukken het 27e pianoconcert en voerde het in Wenen in 1791 uit vlak voor zijn dood op vijfendertigjarige leeftijd. Samen met bijvoorbeeld het Requiem en Die Zauberflote wordt het gerekend tot het latere werk van Mozart. Het stuk kent een opzet die in de 19e eeuw vaak zal worden toegepast: eenvoudige en herhalende tonische melodielijnen, een helder geluid en een orkest dat voornamelijk ondersteunend haar werk doet.

Samen met Beethoven en Bach wordt Mozart tot de grote drie van de klassieke muziek gerekend. Sommige muziekliefhebbers fluisteren nog weleens dat Mozart de meest eenvoudige stukken schreef van de drie. Dit stuk bewijst dat eenvoud niet gelijk staat aan simpel, populair of modisch. Het stuk staat na twee eeuwen nog steeds en Mozart was z’n tijd vooruit.

Het is wat mij betreft één van de mooiere stukken van Mozart. Vooral ook omdat het zo sereen, optimistisch en van een eenvoudige, maar grootse schoonheid is. Zet het aan en geniet ervan..

Comment